javierito: maroko

Imlil herrxikako bake eta lasaitasunetik bat-batean pasatu ginen Marrakechko zurrunbilora. Bi egun eman genituen han, eta beste bat Essaouiran. Egia esatera, kosta egin zitzaigun hasieran Marrakechko abiadurara ohitzea, zeinen ezberdina den hango bizimodua Imlilgoarekin alderatuta! eta zeien harrigarria gure errealitatearekin alderatuta. Pixkana, ordea, koxka hartu genion, eta oso gustura ibili ginen hiri gorriaren karrika estu horietan barna.

Koutoubia mezkitako alminarra. Honetan oinarritu zen Sevillako Giralda. Hemendik egiten omen dituzte otoitzerako deirik garbienak.

Jemaa el-fna plaza (hildakoen batzarra, arabieraz). Ikaragarria da plaza honetan egun osoan zehar dagoen mugimendua; zuku saltzaileak, denda ibiltariak, jena tatuajegileak, motoak, sugeak, musikariak, motatu eta desmontatzen dituzten jatetxeak, tximuak, bizikletak, poliziak, autoak... dena dela, turista nola harrapatuko ibiltzen dira asko eta asko. Gauez, gnaua musika egiten duten taldeak jartzen dira borobilean eta bertako jendea inguratzen zaie kantuak eskatzera txanpon baten truke. Turistak hurbildu eta segituan egiten dute alde.
Merezi du presarik gabe hartu eta zer nolako musika egiten duten lasai entzutea.

Marrakech inperio baten hiriburua izandako hiria da. Harresi kilometro pila du, eta, tarteka, hiri barruko eraikinen parte direla ikusten da, hau da, erabili egin dituztela beste eraikin batzuen parte bezala.

Jauregiak ere badira. Marokoko arkitekturaren ezaugarriak ikusteko oso aproposa.

Essaouiran ez genuen hainbesteko rollo turistikoa espero. Hala ere merezi du. Hiri honetan musikak garrantzi handia duela ikusten da. Bertan ospatzen dute Gnaua musika jaialdirik garrantzitsuenak eta musika tailler eta denda asko dago. Bi mutiko hauek la ostia jotzen zuten.

KIRISTÍ?

Morokon ibili gara hamar egunez. Bidaiaren lehenengo zatian mendian ibili gara -bai, Toubkal inguruan-, eta bigarrenean Marrakech inguruan. Lehenengo egunetako nondik norakoa hauxe izan zen: Iruñea - Madril - Marrakech - Imlil - Les Mouflons aterpea - Toubkal- Ras mendia - Imlil. Hassan izeneko Imlilgo tipo batekin egin genuen kontaktua internet bidez eta berak lotu zizkigun egin beharreko guztiak. Dena oso ongi irten zen; tipoa oso fina iruditu zaigu (kontaktua http://www.natur-atlas.com).

Les Mouflons aterpean eman genituen lau egun, eta, han, Mohamed izeneko gida bat ibili zen guretzat sukaldari lanetan. Aterpetik egin genituen irteerak, gure kabuz, gidarik gabe -jende asko ibiltzen da bide horietan barna, eta ez dago galtzerik-. Lehenengo egunean Toubkal mendira igo ginen. Atlas mendilerroko altuena da, eta igoera arrunta ez du batere zaila: mogollón de peña. Guk presarik gabe hartu genuen eguna, eta, gailurrera igotzeaz gain, ibilbide luzexeagoa egin genuen zonaldea ezagutzeko asmoz. Ekialdeko tontorrera igo ginen lehenengo; han Lizarrako hirukote batekin egin genuen topo. Gu heltzen ari ginela, haiek bazihoazen. Tontorrean bakarrik egon ginen; gure lehenengo laumilakoa! Gero Toubkalera igo ginen. Egin beharreko argazkiak egin eta bide arrunta ez den beste batetik jaitsi ginen. Bide horretan ez zebilen inor... beno, bai, Lizarrakoak.

Bigarren egunean beste pare bat mendi egiten saiatu ginen: Ras eta Timesgida. Izugarrizko haizea zebilen. Hiruzpalau aldiz buelta ematekotan izan ginen; gure atzetik zetozen bi koadrilek hori egin zuten. Kostata, tarteka haizeak lurrera botatzen gintuela, Rasaren gailurrera heldu ginen. Handik behera abiatu ginen Timesgida hurrengo baterako utzita.

Aterpean primeran egon ginen Mohamed eta gainerako langileekin. Berebereak ziren denak, eta berebereak izateaz oso harro zeuden. Bereberiarrez (?) hitz egiten zuten. Hizkuntza horrek 4 dialektoditu. Gainera, marokoko arabieraz, frantsesez eta ingelesez mintzatzeko gauza ziren. Putos kraks! Mohamedek, gainera, gaztelaniaz egiten zuen. Bazkaltzen primeran eman zigun; bertako jakiak bertako eran prestaturik. Egunean bost otordu egiten genuen, eta, ezin bukatuz, gehiagorik ez genuela nahi esaten genionean, berak "come más". Arratsaldeko lauretan tea: kiristí?