Zaharrak berri izaten ditugu askotan. Urte berriko lehenengo egunean, ordenagailuko karpeta izkutuetan ibili naiz kuxkuxean, eta orain dela urte batzuk egindako irteera polit bateko argazkiak aurkitu ditut; Auñamendi mendiara iparreko aldean barna igo ginenekoa. Bidea ez da oso zaila (zailena hasieran du, III.graduko tximiniatxo bat, gero errazagoa, baina bidea galtzea nahikoa erraza da), baina zoragarraia da hainbestetan zapaldutako gailurrera iparraldetik igotzea.
Auñamendi.
Paretera hurbiltzen.
Paretaren hasieran daude zailtasun handienak. Behin horiek gaidituta, paretan gora bide zorabiagarria baina erraza.
Gehiena esanblean, tarteka bagaren bat jarrita.
Irteerako tximinia. Hasieran du zatirik tenteena. Hemendik segituan heltzen da gailurrera.
Zonaldeko bista tipikoa; laino-itsasoa. Atzean Otsogorrigaina eta Orhi.
Eguraldi ona izan genuen egun osoan zehar, baina arratsaldean, lainoa sartu zuen eta larri ibili ginen autoa aurkitzeko.
Egindako ibilbidea. Reseña Anguloren liburu batean aurkitu genuen (Pirineo Vasco) eta Club Deportivo Navarrak 70ko hamarkadan argitaratutako liburu batean.
Mostrando entradas con la etiqueta escalada. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta escalada. Mostrar todas las entradas
La Munia.
Abuztuko asteburu bat probestu genuen La Muniara igotzeko. Pinetatik igotzen den bidea egina genuela, eta Troumouseko aldea ez ezaguna, handik igotzea erabaki genuen, gandor luze hartan barna. Troumouseko zirkoa ezagutzeko bide hoberik ez dago, antza. Hala iruditu zitzaigun guri. Gandorra bost hirumilakok osatzen dute, eta denak kateatzen dira ibilbide honetan. Ez da zaila (Sierra Morenara igoeran III. graduko resaltetxo bat pasatu beharra dago, baina ez da oso zaila; guk sokarik gabe egin genuen, eta, ez pentsa, gu soka berehala ateratzen duten horietakoak gara). Lehenengo zatia oinez egiten da (Pic Gerbats eskuinaldetik pasatu behar da, eta patioa zirraragarria da, baina bide ona dago eta kairn asko). Pic de Troumouse inguruan hasten da bidea zailtzen; eskuak jarri beharra, blokeak gora, blokeak behera... Gero, Sierra Morena, Petit Munia eta Munia. Perdido ingurura eta Vignemale aldera, ikaragarrizko bistak. Hurrengo eguna domingerismoan eman genuen Luz St Sauveurren eta Donostian. Asteburu konpletoa.
Pic Gerbats atzean utzita.
Lehenengo erdia, oinez egiten da.
Gero, trepadika gora, trepadika behera...
Alde bietara, paisaia.
Sierra Morenako igoeran, pauso zailxeagoak.
Azken txanpa.
La Munia.
La Munia iluntzean.
Ibilbidea gorriz markatua.
Lepora (Coll de la Sede) bidea nekagarria da, baina, atzera begiratuta ikusten den panorama merezi du.
Coll de la Sede. Gandorraren hasiera.

Pic Gerbats atzean utzita.
Lehenengo erdia, oinez egiten da.
Gero, trepadika gora, trepadika behera...
Alde bietara, paisaia.
Sierra Morenako igoeran, pauso zailxeagoak.
Azken txanpa.
La Munia.
La Munia iluntzean.
Ibilbidea gorriz markatua.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

















