bideo bat

I love Gasteiz

Euria. Udazkena. Gasteiz. Koloreak. Bizikleta. Periscopio. Furgoneta. Bodegon Gorbea. César Lucas. Bide gorria. World Press Photo 2010. Gaztetxea. Kafka. Agurain. La Cuchi. Euskarara itzulitako testu ulergarriak. María. Ulibarri Ganboa. War is personal. Jula. La Zapa. Hala Bedi irratia. Koloreak. Gasteiz. Udazkena. Euria.

Regae MUFIN jaia

Boi + Taull

Iraliaren lehenengo astean Lleida aldera mugitu ginen On Asis eta biok. Eguraldi kaxkarra zuten iragarria, baina, hala ere, joatea erabaki genuen. Egun batean euria izan genuen, baina gainerakoetan ez. Garai ona da inguru horiek ezagutzeko; abuztuko jendetza desagertu egin da ordurako, bertakoak lasai dabiltza, beren zereginetan murgildurik, hitz egiteko gogoz...

Ibilaldi bikainak egin genituen; lehenengo, Besiberrietako gandorra egin genuen; egun berean, stany de Cavaliersetik atera, Iparraldeko Besiberrira igo, eta erdiko Besiberriraino iritsi ginen. Ordurako berandu zen, eta leher eginda geundenez, behera egin genuen hegoaldeko Besiberrira eta Comalofornora igo gabe; hurrengorako (bi egunetan egitea komeni). Taull herrian atseden hartu ondoren, Ventosa i Calvell aterpera igo ginen, eta handik, Tumeneya mendira, gandorran barna honetara ere. Pa de Sucre mendia (ondokoa, gandorraren jarraipena) hurrengorako. Aterpetik jaitsi, eta azken egunean, Pont de Suert herrian dagoen bia ferrata batera joan ginen. Oporraldi bigorexiko gozagarria.

Iparraldeko Besiberrira igotzen, azken txanpa. Ohiko bidea ez da batere erraza.

Gandorrean, erdiko Besiberrirako bidean. Granitoa, granitoa, granitoa.

Stany de Cavaliers.

S. Clemente, Taullekoa. Romaniko ospetsua. Elizak ez ezik, herriak ere oso ongi zainduak dituzte zonalde hartan.

Ventosa i Calvell aterpea. Atzean, laino artean, Punta Arlé, Pa de sucre eta Tumeneya.

Hau ere aterpea; tontoarena egiten, argazki kuriosoa atera genuen. Aterpekoek txupito bana atera ziguten, trukean argazkia bidaltzeko eskatuta.

Egunsentia. Ezkerraldeko punta Comaloforno mendia da, hango altuena (3000 ta... ez dakit). Eskuinaldekoa, berriz, iparraldeko Besiberri. Erdian ikusten dena Besiberrietako gandorra.

Zonaldea stanyz beteta dago (Katalunyako ibonak). Ezkerretik eskuinera, Besiberri, Punta Arlé, Pa de Sucre eta Tumeneya.

Tumeneyako gandorra.

Tumeneyako gandorrean rapel batzuk egin behar dira. Paraboltak daude horretarako.

Ventosa i Calvell aterpearen gainean (argazkian ez da ikusten, baina ezkerraldean dago) Travessani izeneko mendi hau dago. Agullas de Travessani horietan bia dexente omen dago. Hara bueltatu beharra dago, nahi ta ez!

Pont de Suert herrian (oso handia da, ez dakit hiria ote den), bia ferrata hau dago. Oso ongi dago, goian badu atzera botatzen zaituen zati bat (popeyeeee), eta, bukaeran, tirolina; baina guk ez generaman polearik, pena.

Zati honetan atzera botatzen zaitu paretak.

Aizkorri

Aizkorri aldean ibili ginen joan zen asteburuan. Aspaldiko partez, Fundeixon mendi taldea martxan jarri da. Beti San Adrian aldetik igo izan gara mendi honetara, eta oraingoan, Jonasek proposaturik, Arantzazutik atera ginen. Basoa ikaragarria, oraindik ez oso udazkendua; Urbiako zelai berdeak gozagarri, hango ostatuan euskararen aldeko apologia talibana ikusi genuen (hola, hola), eta, bide batez, fundeixontarrok euskaraz egitera behartu gintuzten (a ze ostikadak gramatikari eta euskal senari); eguzkiak engañatuta, goraino egiten saiatu ginen, eta atzera bueltatzea segitzea baino okerragoa zenean, lainoa sartzea, ipar haize kabroia mugitzea eta euria barra-barra botatzen hastea dena bat izan zen. Mojados, sí, pero contentos!

Arantzazu inguruko basoa.

Urbiara iristean.

Jarraitu ala ez, zalantzan ibili ondoren, ostarte zabala ireki zuen. Ala, goazen. Hantxe, Aizkorri Urbiatik.

Gandorrera igo nahian.

Vamooooooooos FUNDEIXON!

Harri busti haietan behin eta berriz irristatzen ginen. Gure koxixak harrisku larrian!

Allá cada cual con su ropa técnica.

Basoa, berriz ere.

Pentsatzekoa da Pello Zabala leihotik begira izanen zela, ea ze onda...

Eguna moztu du

Kamerari soinua atera nahian.

Udal plazako argazkian... pero hay alguien que sobra, ya sabes por quien va... nor ote da?

La Munia.

Abuztuko asteburu bat probestu genuen La Muniara igotzeko. Pinetatik igotzen den bidea egina genuela, eta Troumouseko aldea ez ezaguna, handik igotzea erabaki genuen, gandor luze hartan barna. Troumouseko zirkoa ezagutzeko bide hoberik ez dago, antza. Hala iruditu zitzaigun guri. Gandorra bost hirumilakok osatzen dute, eta denak kateatzen dira ibilbide honetan. Ez da zaila (Sierra Morenara igoeran III. graduko resaltetxo bat pasatu beharra dago, baina ez da oso zaila; guk sokarik gabe egin genuen, eta, ez pentsa, gu soka berehala ateratzen duten horietakoak gara). Lehenengo zatia oinez egiten da (Pic Gerbats eskuinaldetik pasatu behar da, eta patioa zirraragarria da, baina bide ona dago eta kairn asko). Pic de Troumouse inguruan hasten da bidea zailtzen; eskuak jarri beharra, blokeak gora, blokeak behera... Gero, Sierra Morena, Petit Munia eta Munia. Perdido ingurura eta Vignemale aldera, ikaragarrizko bistak. Hurrengo eguna domingerismoan eman genuen Luz St Sauveurren eta Donostian. Asteburu konpletoa.

Lepora (Coll de la Sede) bidea nekagarria da, baina, atzera begiratuta ikusten den panorama merezi du.

Coll de la Sede. Gandorraren hasiera.

Pic Gerbats atzean utzita.

Lehenengo erdia, oinez egiten da.

Gero, trepadika gora, trepadika behera...

Alde bietara, paisaia.

Sierra Morenako igoeran, pauso zailxeagoak.

Azken txanpa.

La Munia.

La Munia iluntzean.

Ibilbidea gorriz markatua.

Bardeak

Jende guztia lanean eta ni oporretan... vale; me, my self and I bizikleta hartu dugu, eta Bardeetara bueltatxoa egitera. Poligonora iritsi, eta, sarreran, kamuflajez jantzitako tipo batek: le comunico que estamos haciendo prácticas con fuego real. Si avanza usted más allá del Castil de Tierra, puede saltar metralla. Como quiera, bajo su responsabilidad. Glups. Hala ere, sartu egin nintzen, baina ez Rallón aldera, baizik eta Peña Flor aldera, bonbazoetatik babestuago. Eguraldi paregabea, eta orografiari esker, bizikletakin gora eta behera, izugarrizko gozatua paraje ezin hobean. Bueltan, oraindik ere denbora banuela, Radako herri hutsera joan nintzen. Itxita zegoen, baina salto batez erraz sartu nintzen barrura. Hura ere ikaragarria; eliza erromanikoa eta, inguruan, Erdi Aroko herriko etxeen oinarriak eta kaleak ageri dira. Flipatzekoa.

Esaten dutenez, pixkana desegiten ari da. Pena izanen da erortzen bada.

Aupa los congozantes!

Rada.

Radako eliza. Lehenengo planoan, herriko eraikuntzen oinarriak.

Indausketetan atera dutena. Atzean harresiaren zati luzea.